1ـ بی‌ آن که حمل بر خودستایی بشود، باید بگویم که از ماه‌ها پیش، در پیش‌بینی حوادث سیاسی این روزها، موفق بوده‌ام. این موضوع را نوشته‌های قبلی‌ام، گواهی می‌دهد. همچنین، بیش از آنچه در این سایت نوشته‌ام، دوستانم به یاد دارند که از ماه‌ها پیش، همواره، انتخابات دهم را «یوم‌ الفصل» می‌نامیدم؛ که نامی است از جمله‌ی نام‌های روز قیامت در قرآن.

با این وصف، معترفم که این حوادث، به نحوی باور نکردنی، موجب بُهت‌زدگی مرا فراهم کرده است. بُهت که سهل است، گاه احساس می‌کنم که مشت محکمی به صورتم خورده، و پاک، گیجم کرده است! این معنا را می‌توان شاهدی گرفت بر وخامت احوال مردمی، که به ناگاه، با حوادث این روزها مواجه شده، و از پیش، هیچ پیش‌بینی یا آمادگی ذهنی‌ای، برای رویارویی با آنها را نداشته‌اند.

حال، پرسش اساسی این است: برای آرام کردن این مردم و گریز از بحرانی ژرف‌تر، که سیمای هولناکش روز به روز آشکارتر می‌شود، چه تدبیری اندیشیده شده است؟ آیا درگیر کردن توده‌های مردم با یکدیگر، یا دامن زدن به فضای هیجانی برای بهره‌برداری‌های سیاسی، به نتیجه‌ای قابل پیش‌بینی، منتهی خواهد شد؟

2ـ فروکاستن رخدادهای اخیر به یک دعوای انتخاباتی، خطایی بزرگ است. این ماجراها، که کشور ما را در تب و تاب انداخته است، ریشه به اختلافات دیرینه و برهم‌انباشته‌ شده‌ی دو گروه از حکومتگران می‌رساند. در این روزها، مجموعه‌ای از عوامل، سبب شده است که آن اختلاف‌ها، به گسست‌هایی کاملاً اساسی تبدیل شود. گسست‌هایی که به باور برخی، گویا جز با حذف کامل یک گروه، التیام نمی‌یابند.

مهمترین عاملی که سبب شده تا اختلافات کهنه میان دو گروه مذکور، با چنین شدت و حدتی، به منصه‌ی ظهور برسد، از این قرار است:

«تغییر کلی در سیاست‌ آمریکا و نیز بروز بحران گسترده‌ی اقتصادی در جهان، مجموعاً، کاهش قابل ملاحظه‌ای در فشارهای گوناگون خارجی را موجب شده است. این امر، که در سی سال اخیر، بی‌سابقه بوده، مجالی بسیار گشاده برای اقدامات مبتنی بر حذف رقیب، در عرصه‌ی داخلی را فراهم کرده است.»

بر عامل مهم فوق، می‌توان موارد دیگری را هم افزود، مانند: درآمد سرشار و اغواکننده‌ی نفتی، هراس زایدالوصف و بلکه اغراق‌آمیز از ادامه‌ی حضور رقیب در عرصه‌ی کشورداری، نوعی خستگی روانی یا به پایان رسیدن ظرفیت فکری برای ادامه‌ی بازی‌های سیاسی به سبک دوران قبل، ... و الخ.

3ـ پیش‌بینی می‌کنم که کوشش‌های فعلی، برای حذف بخشی از حلقه‌‌های قدرت، ثمری قاطع در بر نخواهد داشت. به زودی، پشتوانه‌ها‌‌ی پنهان و آشکار کسانی که می‌کوشیدند با ایجاد هیجان و آشوب در بستر فضای انتخابات، به نیات سیاسی خود نایل شوند، تحلیل خواهد رفت. واکنش خصمانه‌ی آنان در برابر الزامات ناشی از شکل‌گیری طبقه‌ی متوسط در ایران، ضررهای زیادی را متوجه خود آنان خواهد کرد. سعی در مبرا نشان دادن خود، در میان اجزایی از عقبه‌ی آنان، از هم‌اکنون آغاز شده و قریباً به سران آنان هم تسری خواهد یافت. طولی نخواهد کشید که به یک حداقل راضی خواهند می‌شوند؛ اما، باری، بعید است به آن هم نایل شوند. انتخابات 22 خرداد، یا به عبارت بهتر، افراط در آلت فعل قرار دادن توده‌ی مردم، فصل نوینی در تاریخ کشورمان را رقم زده که گردیدن بر مدار پیش از آن را ناممکن کرده است. چه التزامی وجود دارد که این غول از شیشه بیرون آمده، درست به میل آن و این رفتار کند؟!